۱) به تعبیری جشنواره فیلم فجر داغ ترین بازار لابی و مذاکره برای اصحاب رسانه است ؛ فارغ از گیر و بند های مکالمه تلفنی یا دید و بازدید های رسمی و اتوکشیده.
یعنی می تونی پات رو بندازی رو پات ؛ لیوان قهوه رو دستت بگیری ؛ احتمالا آلات دخانی استعمال کنی و از اخباری حرف بزنی که می تونن دنیا رو تکون بدن .
می تونی مجبور نباشی به جماعتی که ممکنه پشت پرده صحبتت رو گوش می دن فکر کنی و با همکار ها مثل یک روزنامه نگار طبیعی سخن بگی و از زندگی حالی ببری.
می تونی مثلا درگوش یکی که خیلی معتمده بگی فلانی . می دونی فلانی رو دارن ماست خورشو می کشن !
بعد که طرف مقادیر معتنابهی کف تولید نمود بگی روزگاره دیگه چاه کن ته چاهه !
بعد با همراهان بری چرخی بزنی و مکاشفاتی بنمایی در اهالی هنر و فرهنگ .
۲) این مکتوب از امیرکبیر خطاب به شاه رو نمی دونم دیده اید یا نه . بدون شرح می آورمش. مثل پست قبلی - خودش گویای خیلی چیزهاست.
