شلمی به نام شوربا

 

                         

 

1) آقا  ؛ می گن آش اینقدر شوره که نباید همش بزنی .

 

این شده جرم ما. یعنی به روایتی تحت فشار از نوع اخلاقیش قرار داریم که این داستان های هر روزه رو با چوب رسانه  مشمول تغییر شکل نکنیم بلکم بخارات زائد متصاعد نگردد.

 

حالا ما می گیم پس تکلیف چوب چی می شه ؟

می گن : غلاف کنید واگرنه غلافتون می کنیم.

 

ما هم کاملا شیرفهم شده و معروض می داریم : آره ؛ درست می فرمایید. غلاف می کنیم.

اما فعلا داریم با یه شاخه از چوب موصوف کانه بچه تخس ها با گوشه آش ور می ریم.

 

2 ) بعد از خوندن کتابی (محض ریا) به نام "من عروس بن لادن" ، بواسطه احوالات پدید آمده ؛ جهت بازسازی مشغول خوندن کتابی شدم با عنوان "دموکراسی و رسانه" نوشته جان کین ؛ دیدم حالم بدتر شد. در حالات خودم دقیق شدم و مکاشفه فرمودم که دوای درد ما این روزها انجام ندادن اعمال ذیل است :

 

الف : نخواندن هر نوع کتاب و رساله و بولتن

ب : ندیدن هرنوع فیلم جدید و حاوی مفهوم

ج : نگاه نکردن به هیچ یک از بخش های خبری رسانه ملی

د :  قطع کردن سیم هر نوع آنتن ماهواره

ه : وارد نشدن به هر نوع وب سایت خبری و اطلاع رسانی.

 

 

3) نظر به برخورد عنقریب برادران معظم با بد حجابی آقایان و اینکه دوستان وظیفه دارن ما رو بکنن تو بهشت ولو به زور ؛ شدیدا در پی یافتن الگوی مناسب حجاب ام از میان الگوهای مشروحه ذیل:

 

الف : کت تو شلوار به جای کت و شلوار

ب) جوراب رو شلوار به جای کت و شلوار

ج) شلوار رو شلوار به جای کت و شلوار

د) اصلا شلوار بی شلوار ؛ فقط دشداشه + عرقچین + عرقگیر

 

4) یه بار از جیب این محمود کره خ... یه بسته داروی تقویتی "جین سینگ" افتاده بود کف ماشین( به قول علما : وسیله) نزدیک بود وسایلمون به باد بره . حالا قضیه اینقدر شیرین شده که دکتر علفی هم تو وبلاگش ما رو افشا کرده . روزگاریه . اما باز تاکید می کنیم : چاه کن ته چاهه

 

5) ما همینجوری در پرده افشا می کنیم که یکی از عجایب روزگار مشغول تهیه مقدمات جهت مزدوج شدن اند.

فعلا چون فقط خودم می دونم افشا نمی کنم . هرچند پس از افشاگری که عنقریب صورت خواهد گرفت .چنان ولوله ای در میان جماعت ذکور و اناث اهل رسانه به پا خواهد شد ؛ دیدنی.

 

6) یکی از دوستان با اشاره به وقایع یومیه می فرمودن : مثبت اندیشی یعنی اینکه اگر یک فقره گنجشک رو موهای تازه ژل زده و مرتبت خراب کاری کرد ؛ از این واقعیت که گاوها پرواز نمی کنند خرسند بشی !

 

دیدیم راست می گه.

آقا مرتضی

 

                                             

نشسته‌ بودی ، كار مي‌كردی، فكر مي‌كردی، در دنياي مادي خودت غوطه مي‌خوردي، ‌آمد يك نفر پشت خط و گفت: فلاني، راستي از آقا مرتضي خبر داري؟ شنيده‌ام تصادف كرده !

پتك داشت خبر، همينجوري دلت شور ‌زد، چه سال 85 پشت هر سؤال مشكوك و مبهم به يك سياهي و عزا رسيده‌ بودی . شوك داشت خبر. يك سره رفتی تا 27 اسفند 84، 3 هفته قبل اش . بزرگراه مدرس، ابتداي آفريقا، سالن كنفرانس وزارت نيرو . نشسته‌ بودی و به سخنان سركنسول ايران در فرانكفورت گوش مي‌دادي، در عوالم خودت. اينكه آلمان – ميزبان جام جهاني – چند ايالت دارد و در آن ايام كه تو و 80 همراهت مي‌خواستید برويد آنجا چه شرايطي. در گوشت ‌گفت: سلام.

ساده و محجوب و آرام و بعد صداي فرو رفتن در صندلي‌اش را حس کردی.

سلام آقا مرتضي، چرا پشت سر نشسته‌ايد، بفرماييد جلو.

لبخند ‌زد و شانه‌ات را فشار داد. يعني تعارف نكن، يعني به موقع جلو مي‌افتم، جلوتر از همه‌تان، آنجا ديگر اختيار دست تو و من نيست. يعني بنشين ، جاي هر كس و مسيرش معين است، يعني راحت باشد كه من راحتم !

چند دقيقه بعد آرام نجوا کرد؛ فكر مي‌كني ايراد دارد كه زودتر بروم؟ نه؛ چه ايرادي. خوب اگر كار داشتيد، اصلاً چرا آمديد، در اين باران و ترافيك، از خيابان ويلا تا به اينجا؟ لبخند زد و رفت. انگار فقط آمده بود سلامي كند، جايي نشان دهد و برود. رفت!

روايت از آن بعدازظهر نحس مي‌كني، باز

آقا مرتضي؟ شوخي مي‌كنيد؟ حاج آقا تصادف كرده‌اند؟

گفتي كه خبر پتك داشت، شوك داشت. همينجوري الكي كه نمي‌شود دلت هُري بريزد پايين. گوشي برمي‌داري و تماس با پدر مي‌گيري، كه دوست صميمي و چندين ساله‌اش است. از آقا مرتضي خبر داريد؟ خبر دارد!
باز مرغ خيال پرواز مي‌كند و مي‌رود به گذشته؛ به جام ملت‌هاي آسيا. چوچينگ، آخر دنيا. يك دهات با 30 ميليون نفر جمعيت در جنوبي‌ترين نقطه چين.

ساعت نزديك به 12 شب است، مقابل درب هتل خبرنگاران از تاكسي پياده مي‌شويد. سوت است و كور. 2 نفرمي‌دوند، مي‌دوند و كشان كشان جلو مي‌آيند، هر دو به تو و همراهت مي‌خندند و تو مي‌خندي به خنده‌شان. از ته دل است. پدر است و آقا مرتضي. ورزش می کنند . يك سال در تهران فقط پشت ميز بوده‌اند و حالا جبران مافات مي‌كنند. جلو مي‌روي و مي‌گويي: فايده نيست اين كارها. بايد از همينجا برويد تا تهران. آنوقت شايد كمي آب شوند اين قله‌هاي دنبه و چربي و مي‌خندي. مي‌خندد به خنده‌ات. چه كني؟ هر چه قالب از چهره‌اش، از چهره آقا مرتضي در ذهن ساخته‌اي يك عنصر ثابت دارد. خنده و آرامش، توأم؛ كه كمياب‌اند. خدايي.

شماره محمد جماعت را بگير، عليرضا علوي را، حاج آقا پرويزي، آقاي تهراني، عطايي، فيض‌آبادي، طلايي، فتح‌اله زاده - كوهستاني و ... يك نفر در گوشت نجوا مي‌كند؛ از طبقات مياني ساختمان پلاسكو، ساختمان پاركينگ پلاسكو افتاد پايين، گيج و منگ مي‌روي به اين سوي و آن سوي دفتر.

محمد زمردیان كه مي‌شنود، مي‌شكند. ميخكوب نگاه مي‌كند و ...

مي‌گويد: پارسال همين روزها بود، با هم رفتيم به حج، رفتيم به بازيهاي كشورهاي اسلامي در عربستان كه بهانه‌اي بيش نبود. يادش به خير شب‌هاي احرام. با آقا مرتضي؛ حال و هوايي داشتيم. وصل مي‌شد به آن منبع نور؛ چه وصل شدني. اشك پنهان مي‌كند و لب مي‌گزد. مي‌پرسد: بچه‌ها را خبر كنيم؟

مرغ خيالت لانه گم كرده بود ؛ پرواز مي‌كرد از اين سو به آن سو. گفتی پرواز ياد پروازي افتادی كه همان روز شد، پروازي كه آن روز رفت!

مي‌روي به چند هفته پيش از عيد، آمده بود ديدار از دفتر كار تازه‌ات و نشسته بود همين روبه‌رو كه حالا تو داري در آن بعدازظهر نحس را تجربه مي‌كني.

گفت: فلاني به اعتقادم اين حركت شما يك اشتباه از نوع ... است. و تو گفتي: آقا مرتضي شما كه خوب ما را مي‌شناسيد. شما لااقل اينگونه قضاوت نكنيد و باز آن پرتره مخصوص در ذهنت نقش مي‌بندد، حالا كه ياد آن ديدار مي‌افتي. لبخند مي‌زند و با آرامش مي‌گويد: منظور آن نبود كه برداشت كرده‌اي. من عذر مي‌خواهم و تو مقابل همه شرمنده مي‌شوي! كودتايي مي‌كند در دلت كه بزرگ بود و آنچنان عذر خواست از تو كوچك سركش.

بهرام شفيع و عليرضا علوي و حاجی منفرد روي خط مي آيند ...

خبر تأييد ‌شد، از ناجا، از آتش‌نشاني، اورژانس، پزشكي قانوني!
خدایا ؛ کاش یک نفر تکذیبش می کرد.
محمد جواد مي‌گويد: SMS كنيم خبر را براي بچه‌ها، بهتراست زودتر در جريان قرار بگيرند، توان نوشتن نداشتي. محمود، محمود كمك كن، متن پيام را تو بنويس و برايم بفرست. صداي زنگ موبايلت مي‌آيد، محمود پيام را فرستاده، پيام مرگ آن لبخند هميشه آرام، مي‌فرستي براي ليست ورزشي‌ها در همراهت. براي همه؛ چه فرقي مي‌كند. لااقل در يك چيز كه مشترك هستيم، لبخند آرامش را كه ديگر همه نمي‌بينيم. به ليست نگاه مي‌كني؛ يك به يك دارد براي همه مي‌رود. صادق، پژمان، مصطفي، يوسف - مجيد و مرتضي!!!

خبر مرگش را براي خودش هم SMS كردي! اشك حلقه مي‌زند دور چشم‌ها و ديگر نمي‌بيني. مرغ خيال اينبار مي‌رود تا خيابان پاستور، ساختمان قديمي مجلس، احمدي‌نژاد رييس جمهور شده و در اولين ملاقات‌ها پاي سخن ورزشي‌ها نشسته، رسول؛ رسول خادم بالا مي‌رود و آقا مرتضي را صدا مي‌كند. آقا مرتضي بالا مي‌رود و همه را صدا مي‌كند؛ حديث نفس ندارد، نگران سيستم‌اش نيست، ازطرح جامع مي‌گويد. جامع مي‌گويد. آن پرنده آنجا هم شكل مي‌گيرد. لبخند ميزند و پايين مي‌آيد.

صداي موبايلت بلند ‌شد. صدايي پشت خط ‌ لرزید؛ فلاني تو را به خدا خبر صحيح است؟ امير بود. امير ورزش، اميررضا خادم! خبر را تأييد کردی و صدايش را دو رگه ساختی! توان سخن گفتن نداشت، قطع ‌شد. موقع خداحافظي ‌گفت: ديروز با او سخن گفته بودم. زنگ زده بودم به آقا مرتضي كه تبريك عيد بگويم. حالا بايد تسليت بشنوم، عزادار شدم!
گوشي را روي ميز مي‌گذاري و به محمد مي‌گويي: ارسال كن؛ درگذشت تلخ و مشكوك مرتضي پروازي مقدم – عضو شوراي سردبيري روزنامه رسالت ...
بعدازظهر نحس به پايان نزديك بود و يك چيز انگار ايستاده بود وسط گلو و پايين و بالا مي‌رفت. خداحافظي کردی و استارت ‌زدي، ساعت قريب به 9 بود و بايد ساعت 9 آن سر شهر در جلسه‌اي می بودي كه اصلاً فراموشش كرده بودی ، مرغ خيال اختيارت را به دست گرفت، رفتی تا پيش خانواده‌اش، فرزندانش، همسرش؛ الان چه حالي دارند؟ كجايند؟
در شلوغي خيابان ولي‌عصر (عج) SMS مي‌آيد، با دو دلي موبايل را نگاه مي‌كني، محمد جواد نوشته: بچه‌ها زنگ زده‌اند به منزل آقا مرتضي؛ دخترش گوشي گرفته و گفته: بابا؟ بابا منزل نيستند، رفته‌اند روزنامه! هنوز برنگشته‌اند.

همان چيز كه ايستاده وسط گلويت، ديگر پايين نمي‌رود، مي‌آيد بالا، اشك گرم پهناي صورت را مي‌پوشاند، كنار مي‌زني. آقا مرتضي خدايت بيامرزد ...

نوروز

 

1) تعطیلات . ای وای . عید تموم شد.

                                                                                        

       

ما به قول امیرخان اسلامی ؛ کانه مجرمین ؛ تهران رو پیچوندیم رفتیم به سرحدات برای گشت و گذار 14 روزه، غافل از اینکه مقدر بود باران رحمت الهی 12 روز خونه نشینمون کنه ؛ دو روز رو هم که در رفت و آمد باشیم.

هرچند ؛ چند عامل اساسی تو همین ایام خونه نشینی در غربت ما رو شامل دعای حول حالنا کرد

 

الف) وجود موجود بکر و دست نخورده ای به نام سعید شیرازیان – متولد تبریز – 34 ساله – صرفا علاقمند به بیلیارد

 

ب) وجود موجود فراخ و دست مالی شده ای به نام حمید هراثی (ملقب به باربا پاپا) – اصالتا اهری – 22 ساله – صرفا علاقمند به ماهیگیری

 

ج) عدم وجود موجوداتی چون شیخ ممد (ملقب به جعفرعلی) – حاج هادی ( ملقب به دکتر سروش) و ...

 

د) آنتن نداشتن هرگونه موبایل

 

ه) همراه داشتن مقادیر فراوانی دی وی دی

 

ی) دوری حداکثری از تشعشعات هاله محترم نور

 

  

2) چند وقت پیش تو وبلاگ مسعود خان فاتح (دایی زاده) پستی رو  مطالعه می کردم در خصوص تغییر و تحول در یک رسانه مقدس ؛ تعابیر جالبی داشت از جمله اینکه " با رفتن برادر عزیز و ارجمندمون حاج آقای ...  ؛ برادر دیگری پرچم رو بدست گرفتن که اسمشون حاج آقای ... هست و از نیرو های متعهد و جان برکف و ..."

 

البته من هرچی فکر کردم تو اون رسانه اینقدر برادر و حاجی و نیرو به خاطرم نیومد. اما همین نوع نگارش که به شدت تو ادبیات گفتاری و نوشتاری ما عادت شده و اتفاقا بسیاری از واژگان پرمغز رو داره به اصطلاحاتی سخیف و تکراری تبدیل می کنه چشمم رو گرفت و باعث شد بعد مدت ها سری به خودم بزنم و ببینم چقدر مکه نرفته رو تا الان حاجی صدا کردم ، چقدر افرادی رو که دوست نداشتم سر به تنشون باشه رو برادر و داداش لقب دادم و چقدر خلاصه هندونه چپوندم تا حالا زیر بقل کسایی که بد مدتی خودشون هم باورشون شده حاجی و برادر و دکتر و سردار و مهندس اند.

شما هم یه فکری به این موضوع بکنید ؛ سری به دور و برتون بزنید.

 

 3)          با ادبیات بند 2 روایت می کنیم

 

"یک بار که برای زیارت وجنات ابوی جان برکف برادر مخلص حاج صالح ربیعی به مستشفی پارس(نعوذبالله) رفته بودیم ؛ استاد ارجمند مجاهد فی سبیل ا... آقای ربیعی(متخلص به عباد) فرمودند : اشکال بنده این است که اساسا با مجاهدت در کار ارتباطی معنوی یافته ام و بر همین اساس هرچند وقت یکبار سبیل ام به مستشفی می افتد."

 

 

ما هرچه این روزها در احوال مان ؛ که کانه برج زهرمار می گردد گاهی ؛ تدبر می کنیم می بینیم شده ایم کمثل ایشان.

 

یعنی ایراد از خودمان است که به عشوه ای از جانب معجزه قرن بیستم به هم می ریزیم و هنگام مشاهدات فی امور مملکت غم سایر ممالک هم به دل مان می ریزد. به عبارت دیگر کرم از خودمان صادر می گردد و الا در اوضاغ فعلی که هر آدم عاقل و باشعوری مشکل درد در ناحیه دل می یابد از شدت خنده.

 

مثل خواهران محترمه ی موجود در تصویر بالا - در جست و جوی شوی - شاد و خرم

 

                                                

 

 4)          خدمت یکی از آقایان معروض می دارند با زبان اجنبی ها تا ده بشمارید.

می فرمایند : وان – تو – تیری – فور – فایو – نعوذ باا... سیکس - سون و ...